ความเห็นแก่ตัวมันมีเยอะ

เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนบ่าย 4 โมง เย็นวันอาทิตย์ สิ้นเดือน กลับมาจากเชงเม้ง ที่แสนร้อนระอุ พ่อเราก็เอารถมาจอดที่จอดอยู่ประจำๆ แต่เนื่องจากอากาศร้อนมาก พ่อเราเลยเอารถเข้าไปในลานกว้างๆ ใต้ต้นไม้ ที่ดินโคลนเต็มไปหมด ใครรักรถ หรือมีรถก็จะรู้นี่ว่า รถโดนแดดมากๆ สีมันจะซีด และลอก และไอ้รถพ่อเราก็ตั้ง 10 ปีแล้ว ซีดแล้วซีดอีก สงสารมันอ่ะ

พ่อเราก็เลยรีบกุลีกุจอ ไปถอยรถ เพราะไอ้ เหี้ย นี่ จอดยันสายๆ พรุ่งนี้แน่ พ่อเราไปทำงานไวอ่ะ พอถอยออกมาจะดับเครื่อง ไอ้เหี้ยนี่ มันเสือกไล่พ่อเราให้ไปจอดนู้นนนนนนนนนน แล้วมันเสือกเสียบเอง แล้วมีการมาว่าพ่อเราด้วยว่า ทำไมไม่จอดให้มันเข้าที่ตั้งแต่ทีแรก

เอ้า ไอ้ควาย มึงแหงนหน้ามองพระอาทิตย์สิ แล้วมึงจะรู้ว่าทำไมพ่อกูต้องเอารถเขยิบเข้าไปข้างใน เพราะมันร่ม แต่ตรงที่จอด ต้นไม้ยื่นมาไม่พอ มึงอายุก็มากนะ แต่แม่งคิดไม่เป็น เห็นแก่ตัวชิบหายเลย

พ่อเราเดินขึ้นมา เหงื่อไหลย้อยไปถึงร่องก้น แม่ง ถ้าไม่เพราะรากหญ้าแบบมึง พ่อกูไม่ต้องเหนื่อยฟรีหรอก จิตสำนึกมันต้องมี หมาตัวไหนแม่งจอดรถซ้อนคัน แม่งน่าจะคิดนะ ถ้าจอดไปแล้ว คันอื่นจะออกมาได้มั้ย ถ้าออกไม่ได้ก็อย่าเสือกฉลาดน้อย

ไอ้สันดานหมาเอ้ย ควายๆ แบบมึงนะ ต้องพาไปให้พระลับสมองมึงหน่อย อย่าทำตัวเป็นบัวในตม ไอ้พวกเกรียน แก่จนอายุ 55 แล้วยังทำตัวเป็นบรรพบุรุษ ควายอีก

ว่อย คิดแล้วโมโหไอ้สันดานหมาเอ้ย มันใช้รถยี่ห้อ ไฮลัก วีโก้ สีครีมๆ เลขทะเบียน ชค4525 กรุงเทพมหานคร ท้ายรถมันแปะสติ๊กเกอร์คำว่า “เขยตาแบน” กูจะแบนมึงเอง

ผ่านไปสักเดือน 2 เดือน จะแจกเรือบใบให้ไว้งงเล่น

เรายังไม่เอารูปมาลงนะ เพราะมือถือเราแม่งถ่ายไม่ชัดแหะ เดี๋ยวรอกล้องของอุซางิละกัน กลับมาจากใต้ต้นยางแระ

แมวดำ (โมโหแทนพ่อ)